^_^..LeNgGY..^_^

Otsuichi (โอ-ทสึ-อิ-จิ) นักเขียนคนโปรดคนใหม่ของเล็ง

งานสัปดาห์หนังสือฯที่ผ่านมา เล็งได้หนังสือมามากมาย

ส่วนนึงในนั้นก็มีเรื่อง "GOTH" และ "ZOO"

 

เพียงแค่เปิด GOTH อ่านไปได้แค่ไม่กี่ย่อหน้า

โอทสึอิจิก็ได้พาเล็งเข้าไปสู่ความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจของตัวละครที่ผู้แต่งได้สมมตขึ้น

(ซึ่งเล็งหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตัวเล็งเองจะโชคดี ไม่มีโอกาสได้เจอกับคนอย่างตัวละครในเรื่อง)

ความรู้สึกตั้งแต่เริ่มเปิด เต็มไปด้วยความพิศวง และกลัวในความดำมืดของตัวละครเหล่านั้น

กระดาษที่พลิกไปแต่ละหน้า ค่อยๆเปลี่ยนความรู้สึกของเล็งเรื่อยๆ

จนกระทั่งเมื่อจบเล่ม เล็งรู้สึกถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวหนังสือเหล่านั้น

เล็งไม่รู้ว่าสิ่งที่รู้สึกนั้น เป็นสิ่งที่ตัวโอทสึอิจิต้องการสื่อถึงผู้อ่านหรือไม่

แต่แสงสว่างภายใต้ความมืดมิดในเรื่องสั้นเหล่านั้น ได้ดึงดูดให้เล็งชอบคนเขียนผู้นี้ซะแล้ว

 

seven rooms หนึ่งในเรื่องสั้นในหนังสือ ZOO

ตัวหนังสือเพียง 50กว่าหน้า สามารถเรียกน้ำตาของเล็งได้เป็นจำนวนมาก

เรื่องราวของน้องชายตัวน้อยอายุ 11 ขวบที่ถูกจับตัวมาขังอยู่ภายในห้องทึบสี่เหลี่ยมกับพี่สาว 2 คน

จุดประสงค์ของผู้ที่จับตัวพี่น้องคู่นี้มาก็เพื่อต้องการจะฆ่า.........

เมื่อถึงเวลา พี่สาวได้ออกอุบายให้น้องชายได้หนีรอดไปได้

โดยตัวเธอกลับถูกขังอยู่ในห้องพร้อมกับตัวฆาตกรที่จับพวกเธอมา

เสียงเลื่อยไฟฟ้าดังสนั่นภายหลังจากประตูแห่งความตายได้ปิดลงด้วยน้ำมือน้องชายของเธอเอง

จินตการได้เลยว่า พี่สาวนั้นคงต้องถูกทรมานหนักเป็นแน่

เนื้อหาแสนสั้น แต่ทุกๆคำที่โอทสึอิจิได้บรรยายผ่านตัวละครนั้น

ได้แสดงถึงความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว ความอึดอัดใจ รวมไปถึงความหวังที่จะรอดชีวิต

เหนือสิ่งอ่านใดคือ ความผูกพันธ์และความรักระหว่างพี่น้อง

ขณะพี่สาวดึงน้องชายที่เนื้อตัวเลอะและเหม็นกลิ่นน้ำท่อมากอดและลูบหัวด้วยความเอ็นดู เธอคิดอะไร

น้ำตาของเล็งหลั่งออกมาพร้อมกับความรู้สึกและคำถามในใจ

"ชั้นจะทำอย่างนั้นมั้ย ถ้าต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น"

คำตอบก็คือ "ใช่" และมันก็ทำให้เล็งคิดจินตนาการไปถึงช่วงเวลาที่พี่สาวตัดสินใจเช่นนั้น

ตอนนั้น เธอคงจะเสียใจที่ไม่มีโอกาสเห็นน้องชายตัวน้อยเติบโต

คงคิดว่า หลังจากหนีอกไปได้แล้ว น้องของเธอจะกลับบ้านได้ถูกมั้ย

เธอต้องดีใจแน่ๆ เพราะเหตุกาณ์นี้ ทำให้เธอได้มีโอกาสทำหน้าที่พี่สาวที่ดีก่อนตาย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วกลับยิ่งไหลหนักเข้าไปใหญ่

คงเป็นเพราะเล็งมีน้องชายถึง 2 คน จึงอินไปกับตัวละครสมมติตัวนี้อย่างยิ่ง

เล็งย้อนคิดไปถึงน้องชายทั้งสอง ฮั้วกับอ้าย

ฮั้วน้องชายคนกลาง เล็งชอบแกล้ง ชอบใช้มันนู่นนี่

เพราะว่า เล็งรู้ว่า มันรักเล็ง ยังงัย มันต้องยอมเล็งอยู่แล้ว

เล็งขอให้มันไปไหนด้วย มันก็ไป จิกนู่นด่านี่ ถ้าไม่เกินไป มันยอมเล็งหมด

ผิดกับอ้าย น้องตัวเล็ก

เพราะมันเล็กสุด เล็งเลยโอ๋มัน มันอยากได้อาราย ถ้าไม่เกินไป เล็งจัดให้

มันชอบตีเล็งเล่น เล่นกันแรงๆด้วยความสนุก คนที่ตีจนได้กำไรก็คือมัน

เล็งชอบนะ เพราะมันรู้สึกว่าเราสนิทกันดี

แค่คิดว่า ถ้าเล็งจะไม่ได้อยู่ ไม่ได้เล่นกับพวกมัน เล็งก้ยิ่งร้องไห้

เพื่อนเล็งหลายคนบอกว่า บ้านเล็ง พี่น้องสนิทกันมาก

รู้มั้ย ทุกครั้งที่มีคนพูดอย่างนี้ เล็งดีใจมากเลยนะ น้อง2คนนี้เป็น 1ในความภูมิใจของเล็งเลย

ถ้าบังเอิญฮั้วกะอ้ายได้เข้ามาในสเปซนี้แล้วได้อ่านมันนะ

อย่าบอกเจ้นะว่า ฮั้วอ้ายอ่านมันแล้ว เพราะเจ้เขิล เข้าใจป่ะ ไอ่โง่ 555 

 

สรุป งานหนังสือฯครั้งนี้ เล็งได้มาสองอย่าง

หนึ่งคือ นักเขียนที่ให้ติดตามผลงานคนใหม่ Otsuichi

สองคือ ความรู้สึกดีๆมากขึ้นที่มีให้กับไอ้น้องชาย 2 ตัวของเล็งเอง

 

[IMG]http://users1.imagechef.com/ic/stored/users_41/205869/anm983c8196421f706c.gif[/IMG]

 

 

 

ตื่นขึ้นมาในเช้าวันศุกร์ที่ 23 มีนาคมด้วยอาการงัวเงียสุดๆ

เมื่อคืนนอนแค่ 2 ชม.ครึ่งเอง ก็นะ มัวแต่เล่นเกมส์จนดึกดื่น

ตายแล้ว !! 6โมงเกือบครึ่งแล้ว นัดกะไอ่เมย์ไว้ที่สยาม 7โมงครึ่ง

ปฎิบัติการติดจรวดจึงบังเกิดขึ้น ทำให้ไปถึงสยามทัน 7โมงครึ่งพอดี

แต่ไอ่เมย์เนี่ยสิ - - ดันมาสาย......แต่  พวกเราก็สามารถขึ้นรถที่เอกมัยได้ทัน

ทั้งนี้ ก็ทำให้บางคนต้องรอพวกเราอยู๋ครึ่งชั่วโมง ขอโทษด้วยนะคะ

 

10.45น. ได้เหยียบพื้นดินบนพัทยาซะที หมู่เฮาก็รีบบึ่งไปเช็คอินที่โรงแรม

แล้วจัดการเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ตะลุยเกาะล้าน เย้วๆๆ

12.15น. ว้าว.....หาดแสมเกาะล้านสวยงามมั่กๆ

แดดแรงอย่างนี้ แต่....เพื่อรูปที่จะออกมางดงาม พวกเราก็ไม่ท้อ

ตะลุยถ่ายรูปเต็มที่ ถ่ายตั้งแต่มาจนถึง5โมงครึ่ง

ดำมั่กๆเรยอ่ะ......กลับไปต้องบ่มตัวด่วน

18.00น. และแล้วก็ถึงเวลากลับพัทยาแร้วว เวลาผ่านไปเร็ว เร็ว

บ๊ายบายเกาะล้าน เอาไว้ถ้ามีโอกาสจะไปเยือนอีกนะจ๊ะ

20.00น. อาบน้ำแต่งตัวเส็ด ก็ได้เวลาอาหารเยน

แต่กว่าจะตกลงกันได้ เฮ้อ เล่นเอาเหนื่อย......

ก็คนมันอยากกินเอ็มเคพอดี ทำไมต้องเเซวกันด้วยหล่ะ - -

22.00น. นี่หรือwalking street ทุเรศมั่กๆ

มีแต่บาร์ a go go เสียดายค่ารถ หงุดหงิดๆๆ

 

เช้า8.00น.ของวันที่ 24 มีนาคม ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์แจ่มใส

อาบน้ำเส็ด สดชื่นมั่กๆเรยยยย

10.00น. พัทยาปาร์คที่รัก.....เล็งกี้มาเยือนแล้ว

สไลด์เดอร์เค้าเร็วสะใจดีๆ เหอๆๆ กางเกงเกือบหลุดแหน่ะ

ว่ายก็ไม่ค่อยได้ว่าย แช่ตัวอยุ๋ในน้ำจนเหี่ยว แต่ทำไม....เหนื่อยจังเรย

14.00น. ออกจากพัทยาปาร์ค มุ่งหน้าสู่กรุงเทพ

เป็นการเที่ยวที่รู้สึกได้พักผ่อนจริงๆ ก็เพราะว่ามันไม่ได้ทำอารายเรยงัย 555

รูปที่ถ่ายบนเกาะสวยงามมั่กๆ

แดดดี๊ดี...แต่เสียอย่างเดียว ดำไปหน่อย เศร้า.....

สุดท้ายนี้ ต้องขอบคุณอีเมย์ ที่ยังงัยก้เป็นเพื่อนร่วมลุยกะเล็งมาดดยตลอด

ขอบคุณบางคนที่ไปเป็นเพื่อน ดูแลพวกเราอย่างดี

ขดโทษด้วยที่เล็งเอาแต่ใจ แต่ ทุกคนทำให้เล็งสนุกมั่กๆเลยนะคะ

รักทุกคนจังเรย....จุ๊บๆๆ

 16-02-07(ศุกร์)

สอบไฟนอลเสร็จแล้วววววววววววว.........อย่างที่เคยบอกเอาไว้ว่า กว่าจะสอบมาได้ แทบกระอักเลือด

การต่อสู้ภายในใจ "ความดี vs ความชั่ว" ทำให้เกือบตาย และครั้งนี้ ความชั่วมันก็เป็นฝ่ายชนะ 

เรื่องสอบช่างมันเหอะ   ขอเล็งกี้สบาย (กาย) เอาไว้ก่อน   ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า

 

18-02-07(อาทิตย์)

............ซินเจียยู่อี้ ซินนี้ฮวดไช้ ตั่วถั่ง เกี่ยงคัง ไคว่ลัก.............

เป็นตรุษจีนแรกนับตั้งแต่ม.ต้นมาที่ไม่ติดสอบ เล็งก็รับแต๊ะเอียอย่างสบายใจ

หมู เห็ด เป็ด ไก่ ขนมจีบ ซาลาเปา เค้กวานิลา.....อร่อยมากกกกกกกกกก แถมยัง........

ทำให้เล็งอ้วนขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง  แต่เอาน่าๆๆๆๆ  เอาไว้เด๋วค่อยลดละกานเนอะ...เนอะ...เนอะ

 

19-02-07(จันทร์)

ติวสอบคอมพรีฯวันแรก....... เฮ้ออออ!!!!!!!!  สอบเส็ด พักยังไม่ทันไรเล้ยยยย...

"นี่ชั้นจะต้องอ่านหนังสืออีกแล้วหรอเนี่ย"  เอาไว้ก่อนน่า.....ขอพักก่อน...

เอาไว้ถ้าเริ่มอ่านเมื่อไหร่ เล็งจะตั้งใจอ่านแล้วกันนะ ...นะ...นะ

 

20-02-07(อังคาร)

ไป chic club เพื่อดัดผม...วี้ดวิ้ว...ตั้งใจจะดัดตั้งแต่ตอนปี 2 แระ

ตอนนี้ทั้งทุนทรัพย์ และ ความยาวของผมกำลังพอดี ก็เลยให้ไอ่พลอยพาไป

ผลปรากฎว่า ช่างเค้าดัดและ "เซท" ได้ถูกใจมาก สวยงามค่ะ  เล็งกี้ชอบ...ชอบ...ชอบ

 

23-02-07(ศุกร์)

เป็นวันแรกที่เล็งเซทผมเอง..โอ้พระเจ้า...มันแย่มากอ่ะ...ลอนไม่ขึ้น  ผมไม่หยิกแม้แต่น้อย 

เศร้าใจ ทำไมแค่เซทผมมันยากอย่างนี้ว้า ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่า ...ไม่น่าไปดัดผมเลยหง่ะ...

และที่สำคัญ....มันควรเริ่มอ่านหนังสือแล้วนะ...แต่...ขอพักต่ออีกหน่อยละกาน 

เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกัน  จะเริ่มอ่านแล้วกันเน้อ...เน้อ...เน้อ

 

24-02-07(เสาร์)

วันนี้นัดเจอเพื่อนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยประถม...หลายคนยังเหมือนเดิม 

แต่บางคนก็เปลี่ยนไปมาก ...มากจนตกใจเลยหล่ะ ได้เที่ยวกับเพื่อนๆมีความสุขจัง

จบท้ายด้วยพี่พูมเลี้ยงหนังเรื่อง"ตำนานสมเด็จฯ2" ชอบคนที่มาเล่นเป็นสมเด็จพระนเรศวรจัง

และแล้ววันนี้......เล็งกี้ผู้นี้.....ก็ยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือสอบคอมพรีฯอีกเช่นเคย เซ็ง...เซ็ง...เซ็ง

 

26-02-07(จันทร์)

หลังจากเวิ่นเว๊อมาหลายเพลา วันนี้...เล็งกี้ก็ได้ฤกษ์อ่านซะที

เฮ้อ!! เพราะพรุ่งนี้มีสอบคอมพรีฯ ของศิริราชหรอกนะ

ไม่งั้นเล็งไม่อ่านหรอก  เชอะ...เชอะ...เชอะ

 

27-02-07(อังคาร)

สอบคอมพรีฯของศิริราช ข้อสอบเหียกมากๆ ทำได้ให้เตะเลยอ่ะ

แล้วยังประกาศเกรดวันนี้ด้วยอีกนะ ....แต่ว่า...เค้าเอาเกรดใครมาให้เล็งหง่ะ

ทำไมมันดีเกินตัวอย่างนี้อ่ะ เกรดหรูหรากว่าที่คิดไว้มากมาย ได้ A มา3ตัวเป็น เอ...เอ...เอ

 

01-03-07(พฤหัส)

ติวคอมพรีฯวันสุดท้ายแล้ว ...เร็วจังเลย...ไอ่ที่เริ่มอ่านไป ก็อ่านได้ไม่เท่าไหร่

ออกแนว อ่านแล้วเหนื่อย(ใจ)นัก ขออีเล็งขอพัก(มาก)หน่อยแล้วกัน

เอาน่า...ตั้งแต่วันนี้..เล็งจะตั้งใจอ่านอย่างแรง สู้...สู้...สู้

 

02 ถึง 09-03-07(ศุกร์)

วงจรชีวิตอุบาทว์ อ่านหนังสือครึ่งชม.พัก3ชม.(เป็นอย่างต่ำ)

ต้องแบ่งเวลาออนเอ็มกับคุยโทรศัพท์ เเล้วนี่จะเอาความรู้ที่ไหนไปสอบเนี่ย

..เริ่มเครียด..เอาเป็นว่า เล็งมีหน้าที่สอบให้ผ่าน อย่าทำชื่อ"เสีย"เป็นพอ ใช่ป่ะ...ป่ะ...ป่ะ

 

10-03-07(เสาร์)

สอบเสร็จแล้ว...จบปี3อย่างเสร็จสมบูรณ์ (ถ้าไม่ตกคอมพรีฯซะก่อนนะ) มีความสุขจังเลย

สบายใจ๊ สบายใจ แค่คิดถึงว่า "เราไม่อ่านหนังสือ ก็ไม่ผิด" ก็สุขมากมายแระ

ขอใช้ปิดเทอม(2อาทิตย์)ให้เต็มที่  เล็งกี้ตะลุยซัมเมอร์อิ...อิ...อิ

 

 

 

เย้วๆๆๆ สอบเสร็จแล้วแสนดีใจ

แต่สอบคราวนี้ กราฟความขยันของเล็งกี้ตกอย่างแรงเลยเพื่อนเอ๋ย

เริ่มตั้งแต่ไปงานเลี้ยงรุ่นAsC88ก่อนสอบ1อาทิตย์

คือตอนแรกกะไม่ไปงัยคะ ก็แหม....หนังสือยังไม่ได้เริ่มอ่าน

แล้วเวลาไป  เล็งมั่นใจแน่ๆว่าต้องอยู่ยาว ก็เลยไม่ไปดีกว่า

แต่ตอน4โมงเย็นของวันที่27/01 คุณปุ่นโทรมา

"เฮ้ย ไอ่เล็งแกอยู่ไหนแล้ววะ"

"อ๋อไอ่ปุ่น ชั้นไม่ไปแล้วหว่ะ อ่านหนังสือไม่ทัน"

"เหยยยยย..ได้งัยวะ มาเลยๆๆๆ ปุ่นก็ไปนะ"

".......เออไปก็ได้วะ แต่ไปแป๊บเดียวนะเว้ย จะรีบกลับมาอ่านหนังสือ"

วันนั้น  คนไปงานมากกว่าที่คิดนะ

ไม่เสียใจที่ไปเลยหล่ะ ได้กลับมาคิดถึงบรรยากาศตอนเก่าๆ

เฮ้อ มันคงไม่มีโอกาสย้อนกลับมาอีกแล้วสินะเพื่อนๆ

พอตอน 4ทุ่มกว่า เอาแล้วงัยคะเพื่อนๆ

ไอ่ปุ่นเริ่มปฎิบัติการชวนเพื่อนๆไปต่อกัน

ด้วยปณิธานอันแน่วแน่....แต่....เล็งยังอยากอยู่กะเพื่อนๆต่อหนิ

ก็เลย...555...ไปก็ได้ว้า นี่เพราะเพื่อนๆเลยนะเนี่ย...

สุดท้าย วันนั้นเล็งกลับบ้าน "ตี2"....จากเดิมที่ตั้งใจจะกลับตอน 3 ทุ่ม

 

พอถึงวันใกล้สอบจริงๆ แตะหนังสือแทบไม่ได้เลย จะอ้วก

เนื้อหาสอบวิชา pharmacology ครั้งนี้เยอะมาก

ไม่ไหว เกลียดวิชานี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว กำลังใจจะอ่านเลยไม่มี

พอทำข้อสอบเสร็จก็ดีใจที่ไม่ได้อ่าน

555 เพราะว่าถึงอ่านไปก็ทำไมได้หน่ะสิเพื่อนๆ

วิชาที่พอถูไถไปได้ก็เห็นแต่จะมีวิชา Physiologyหน่ะแหล่ะ

เซ็งจริงๆ แต่เอาเหอะ  เล็งกี้ก็ผ่านมันมาได้แล้วนะเพื่อน

 

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เล็งมีกำลังใจช่วงสอบก็คือซีรี่ส์เกาหลีเรื่อง "My Girl"

ชอบพระเอกเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หล่อๆๆๆๆๆ

เวลามองหน้าพระเอกคนนี้แล้ว มันทำให้เล็งคิดถึงคนๆนึง

เฮ้อ อยากบอกเค้าว่าเล็งยังเฝ้าดูเค้าอยู่ห่างๆนะคะ

รักและคิดถึงเสมอนะ ดูแลตัวเองดีๆหล่ะ

แล้วอีกสิ่งหนึ่งที่เป็นกำลังใจที่สำคัญเช่นกันก็คือ

..........."ตรุษจีน".............เย้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อวานและวันนี้ ญาติๆก็ทยอยมาเยี่ยมอาม่าที่บ้าน พร้อมกับซองแดง

คิกคิกคิก มีความสุขมากมาย

ส่วนเรื่องแผนการใช้เงินหน่ะหรอ.....

เล็งคิดและเขียนออกมาเป็นแผ่นๆเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนสอบเส็ด

 

ตอนนี้ขอพักซักแป็บนึง เติมพลังก่อนน้า

เพราะหลังจากนี้ เล็งยังจะต้องเจอด่านหินอีกด่าน

ก็คือการสอบคอมพรี (ประมาณว่าเป็นใบประกอบโรคศิลป์ใบแรก)

ซึ่งเนื้อหาก้จะรวมที่เล็งเรียนมาทั้งหมด

แค่คิดก็หนาวแล้วหล่ะเพื่อนเอ๋ยยยยยย.......

 

ขอโทดทีนะเพื่อนๆ  ที่นานๆมาอัพที

แล้วมาอัพก็มีแต่เรื่องไร้สาระ

เด๋วซักพัก  อารมณ์ศิลปินขึ้นมาก่อน

จะอัพสเปซเป็นเรื่องเป็นราวให้มากกว่านี้นะคะ

 

คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเด้อค่ะ

จุ๊บๆ

 

สอบเส็ดแล้วเพื่อนๆ....\o/

พลังชิวิตตอนนี้เหลือไม่ถึงครึ่ง

สภาพร่างกายหลังสอบทรุดโทรมสุดๆ

ต้องทำการบูรณะโดยด่วน

 

ประเดิมวิชาแรกด้วย Neuroanatomy ประสาทกายวิภาค

แค่ตอนอ่านก้จะประสาทเหมือนกับชื่อวิชาแระ

เนื้อหาที่ต้องอ่านกะไอ่ที่มันออกสอบ mismatchกันอย่างแรง

ยังดีนะ ที่อาจารย์ภาควิชานี้น่ารักกัน

แถมยังเป็นการสอบครั้งสุดท้ายของวิชาและภาควิชานี้อีก

..................เล็งกี้ให้อภัยค่ะ.......................

ส่วนPhysiology วิชาที่คงความ "โรคจิต" ไว้ไม่เคยเปลี่ยน

ขอบ่นเรื่อง respiratoryได้ป่ะ แม่งๆๆๆๆๆๆ

สอนก็ไม่รู้เรื่อง  อาจารย์Boston ก้แอบโหด ข้อสอบเฮียก

บอกได้คำเดียว ......เล็งกี้ไม่ปลื้ม......

Pathology พยาธิวิทยา (ไม่ใช่หนอนพยาธินะเพื่อนๆ)

แค่เห็นชีทที่จะต้องอ่าน ใจมันก้หดแล้วอ่ะ

จะเยอะไปไหนอ่ะ สงสารคนอ่านมั่งเหอะ

วิชาซึ่งสอบพร้อมกับpatho และได้ร่วมกันย่ำยีจิตใจเล็งอย่างรุนแรง

โดยเฉพาะเรื่อง GI (ระบบทางเดินอาหาร) ยากไปป่ะ????

ทำข้อสอบแล้วปวดใจ ปวดหัว ปวดท้องอีกตั่งหาก

ไอ่ที่อ่านก็ไม่ออก ส่วนไอ่ที่ออกก็ไม่เคยอ่าน

ทำไปพยายามนึกถึงหน้าอาจารย์ที่มาสอน

เฮ้ย....ยังนึกไม่ออกเลยเพื่อนๆ ... น่าอนาถจิตเพียงใด

ตบตูดด้วยการตอกฝาโลงให้เล็งกี้ไม่ต้องโผล่หัวขึ้นมากันเลยกับ

.......Pharmacology (เภสัชวิทยา) .......

วิชาที่ต้องตีลังกาคิด 38 กระบวนท่าในการหาคำตอบ 1 ข้อ

ก่อนเข้าห้องสอบ ก้ท่องได้บ้าง ท่องไม่ได้บ้าง

พอเข้านั่งเก้าอี้ เปิดผนึกข้อสอบเท่านั้นแหล่ะ

เฮ้ย....ไรวะ....ชื่อยาไม่เห็นจะคุ้นเลยอ่ะ

ช้อยมี 5ข้อ รู้3 ไม่รุ้ 2 อันนี้ยังดีนะ

บางข้อถาม side effectของยา .... ทำไมไม่เห้นเคยอ่านเจอเลยอ้า

สงสัยจริงๆ ข้อสอบตัวอย่างผู้ป่วยที่คณาจารย์คิดกันขึ้นมานั้น

อะไรจะยัดเยียดโรคให้ผู้ป่วยของอาจารย์ได้เยอะขนาดนี้

ผุ้ป่วยของอาจารย์ ต้องป่วยด้วยโรคความดันสูง เบาหวานต้องขึ้นตลอด

หัวใจมักล้มเหลว บางทีก็ขาดเลือด ปวดก็บวมน้ำ

บางคนเลวหน่อยสูบบุหรี่วันละ 3 ซองมา10ปี

เลวหนักขึ้นมาอีกก็กินเหล้าเมาหัวราน้ำมา 15ปี ยังดีที่รู้ว่าตัวเองเป็นโรค

เลยเดินมาหาหมอหวังจะให้รักษาให้หาย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

พอกินยาที่หมอสั่งไป กลับเป็นดีซ่านขึ้นมาซะงั้นอ่ะ

เดือดร้อนพวกเรา ต้องมานั่งหาว่า อะไรคือสาเหตุ

แล้วโรคทั้งหลายนี่ก็ไม่ได้บอกมาต้องๆนะ

อาจารย์จะขนผลตรวจร่างกายมาครึ่งหน้ากระดาษข้อสอบ

คงต้องการจะบอกว่า "ชั้นอุตส่าขนมาตั้งเยอะ แปลกันเอาเองนะ

หัดใช้สมองซะมั่งสิ เด๋วมันจะฝ่อเอานะ  เล็ง!!!!!!!!!"

แต่อาจารย์จ๋า...สมองเล็งถูกทำลายมาเยอะก่อนหน้าที่จะสอบวิชาอาจารย์นะคะ

หนูไม่เหลือสมองจะทำข้อสอบวิชาอาจารย์แล้วหล่ะค่ะ

หนูจึงขอทำข้อสอบอาจารย์ดดนใช้ความรู้สึกแทนแล้วกันนะคะ

ความรู้สึกที่ว่า "หนูอยากออกจากห้องสอบแล้วค่า....."

 

ช่างเหอะ....ไม่ตกเป็นพอ...

เอาตัวรอดเป็นครั้งๆไป ....นี่แหล่ะอีเล็ง

แต่เรื่องนี้สิไม่ได้.....น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว....

พุ่งทะลุ 3 โลแล้วเพื่อนๆ เครียดๆๆๆ เป็นวงจรที่ไม่รู้จบ

.....อ้วน----เครียด---กินหนม.....

 

p/s  ด้วยความสะใจ เลยถ่ายรูปกองหนังสือที่เพิ่งอ่านมา

      เห้นแล้ว.....สงสารสมองน้อยๆของเล็งกี้จริงๆ

 

 

 

กลับมาแล้วเพื่อนๆทุกคน  เล็งกี้กลับมาแล้ว......

หายไปนานมากๆเลยเนอะ  จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่อัพก็หลายเดือนอยู่

วันนี้ได้ฤกษ์ได้โอกาส เข้ามาดูบล็อคตัวเอง

รู้สึกว่าไม่ได้แตะมันนานมาก ขอเล็งกี้ปัดฝุ่นทีเหอะ...

 

ปิดเทอมที่ผ่านมาเล็งก็ทำอะไรได้หลายๆอย่างเนอะ

ที่ดีใจที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องได้ไปเจอเพื่อนเก่ามากมาย

เดินสายไปหาเพื่อนเรียงวันเลย.....

เมื่อได้เจอเพื่อนเก่า.... เพื่อนเก่าก็คือเพื่อนเก่า.....

เจอกันทีไร บรรยากาศเก่าๆมันก็กลับมาทุกครั้งสิ

ห่างหายกันไปนานเท่าไหร่ ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

หากแต่สิ่งที่เปลี่ยนก็คือประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มขึ้น

สิ่งที่พวกเราจะมาแชร์กัน ให้ต่างฝ่ายได้รู้ว่าเราพบเจออะไรมา

การปลดปล่อยหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่คิดจะทำที่ไหนอีก

คำพูดต่างๆที่พรั่งพรูออกมา  เป็นการระบายเติมแต่งสีสันให้กันและกัน

เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงแท้  เฮ้อ  คิดแล้วมีความสุข

เริ่มตั้งแต่ พิ้งค์ สุนี ปุ่น ตามมาด้วยไอ่เมย์ ยอ ปลา กุล ไอ่ปุ้ง

และเพื่อนๆอีกมากมาย อย่างเฟิร์น นี นิว ออม

ขอบคุณที่การพบกันนานๆครั้งของพวกเรา ทำให้เล็งคนนี้...

มีความสุขมากขึ้นในชีวิตอันแสนคร่ำเคร่งท่ามกลางกองหนังสือ

รักพวกแกจริงๆ

 

และเพื่อนๆจ๋า มันกลับมาอีกแล้วอ่ะเพื่อนๆ

การสอบที่เล็งเกลียนนักเกลียดหนา

มันจะเริ่มในอีกกว่า 1 อาทิตย์ข้างหน้านี้ ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

 

คราวนี้สัญญาว่าจะไม่หายหน้าไปนานแระ

จะพยายามมาอัพบ่อยๆ เพื่อนๆก็เข้ามาอ่านบ่อยๆด้วยหล่ะเน้อ

 

ps.คิดถึงแกเหมือนกันเว้ยไอ่เฟิรน ไอ่พิ้งค์

เอาไว้เราสอบเสร็จแล้วจะไปเยี่ยมแกถึงมหาลัยเลย อิอิอิ